Tuval, 2025 Bu enstalasyon, tuvali geleneksel işlevinden ayrıştırarak kendi maddeselliğini merkeze alır. Boyanın taşıyıcısı olarak görünmez bir altyapı gibi kabul edilen yüzey, dokusuna nüfuz eden bir müdahaleyle çözülür. Dikey ve yatay ipliklerin tek tek ayrılmasıyla tuval, iki boyutlu düzlem olmaktan çıkar; mekânda konumlanan çizgisel bir organizmaya dönüşür. Bu eylem, temsil üretme beklentisini askıya alır ve resmin ontolojisine yönelik analitik bir soru ortaya çıkarır: İmge yoksa resim nerede konumlanır? Sanatçının müdahalesi, yüzeyde görünen yerine yüzeyi mümkün kılan yapıyı görünür kılar. “Tuval”, resim nesnesinin sabit tanımlarını sorgulayan; bakışı görüntüye değil, görüntünün koşullarına yönlendiren bir araştırma olarak izleyiciyle buluşur.